Najlepsze francuskie filmy biograficzne. Top 3

Interesuje Cię życie znanych ludzi, muzyków, projektantów mody, pisarzy, polityków? Zastanawiasz się jak wyglądała ich droga do sławy czy władzy? Skąd czerpali inspiracje, jak wyglądało kulisy ich życia prywatnego? W naszym artykule proponujemy 3 filmy biograficzne, na które warto zwrócić uwagę i poświęcić im swój czas.

• Niczego nie żałuję – Edith Piaf („La mome”, 2007r.)
• Coco Chanel („Coco avant Chanel”, 2009r.)
• Yves Saint Laurent, 2014r.

Niczego nie żałuję – Edith Piaf („La mome”, 2007r.)

Edith Piaf była francuską piosenkarką, której życie i twórczość przeszły do historii światowej muzyki. Utwory, które wykonywała, do dziś są obecne w popkulturze – co jakiś czas pojawiają się ich współczesne covery nagrywane przez młodych twórców zafascynowanych legendarną artystką. Edith tak naprawdę nosiła nazwisko Giovanni Gassion, a „Piaf” jest jej pseudonimem artystycznym, który po polsku znaczy „wróbel”. Nawiązywał on do drobnej sylwetki artystki, która pomimo niskiego wzrostu i drobnej figury odznaczała się nieprzeciętnym charakterem oraz, przede wszystkim, silnym i pięknym głosem.

Film jest nakręcony w ciekawy sposób, gdyż nie przedstawia wydarzeń chronologicznie – dość częstym zabiegiem są przeskoki czasowe, dzięki czemu twórcy uniknęli linearnej nudy. Reżyser Olivier Dahan postawił na montaż asocjacyjny, gdzie wspomnienia z dzieciństwa mieszają się z momentami triumfów scenicznych i osobistych tragedii. Autorzy obrazu skupili się w dużej mierze na tym, jaki wpływ miało trudne dzieciństwo artystki na późniejsze jej losy – widz obserwuje, jak wczesne doświadczenia opuszczenia, biedy i przemocy ukształtowały zarówno jej sceniczną wrażliwość, jak i autodestrukcyjne wybory. Mocno zaakcentowany jest również problem z narkotykami oraz jej postępujące kłopoty zdrowotne, które przyspieszyły tragiczny finał kariery. Marion Cotillard, wcielająca się w rolę Piaf, otrzymała za tę kreację Oscara – jej transformacja fizyczna i wokalna jest niezwykle przekonująca. Biografia Edith Piaf jest historią tak bogatą, że na jej podstawie można by nakręcić jeszcze kilka filmów, jednak ten obraz pozostaje punktem odniesienia dla wszystkich późniejszych prób zmierzenia się z postacią „małego wróbelka”.

Coco Chanel („Coco avant Chanel”, 2009r.)

Kolejna historia ikony XX wieku, jaką jest legendarna projektantka mody Coco Chanel. Film pokazuje drogę, jaką przebyła ta niesamowita kobieta od dzieciństwa spędzonego w klasztorze aż do stworzenia najsłynniejszego domu mody i wielkiej sławy. Reżyserka Anne Fontaine skupiła się na okresie przed wielką karierą – na czasach, gdy Gabrielle Chanel (właściwe imię projektantki) próbowała przebić się jako piosenkarka kabaretowa, a następnie jako towarzyszka życiowa zamożnych mężczyzn. To właśnie w tym okresie wykształcił się jej charakterystyczny styl – odrzucenie krynolin, gorsetów i zbędnych ozdób na rzecz prostoty, funkcjonalności i męskiego kroju. Życiorys Coco jest tak bogaty i barwny, że podobnie jak w przypadku Edith Piaf, wystarczyłby na kilka scenariuszy filmowych.

Ten konkretny obraz zachwyca przede wszystkim stroną estetyczną. Widz ma okazję oglądać piękne ujęcia wykonane w lekko przytłumionych barwach – dominują beże, szarości i czernie, które oddają minimalistyczną filozofię projektantki. Biorąc pod uwagę, że twórczość Coco Chanel wpływała na otaczający ją świat, czyniąc go bardziej eleganckim i pozbawionym zbędnych ozdób, to praca, jaką wykonał operator Christophe Beaucarne, świetnie z tym koresponduje, ukazując naszym oczom wysmakowane kadry pełne subtelności. Audrey Tautou w roli tytułowej przekonująco oddaje zarówno kruchość młodej kobiety walczącej o miejsce w świecie, jak i stopniowe budowanie pewności siebie i autorytetu. Film ogląda się z przyjemnością i warto potraktować go jako zachętę do głębszego poznania biografii Coco Chanel oraz kontekstu społecznego, w jakim dokonywała swoich rewolucyjnych wyborów.

Yves Saint Laurent, 2014r.

Jak wskazuje sam tytuł, film jest opowieścią o życiu kolejnego legendarnego projektanta mody, jakim był Yves Saint Laurent. Nie jest to pierwszy obraz dotyczący tego artysty i pewnie też nie ostatni, jednak naprawdę warto zwrócić na niego uwagę. Reżyser Jalil Lespert stworzył portret, który stara się uchwycić zarówno genialność twórczą Saint Laurenta, jak i jego wewnętrzne demony. Zadowoleni będą zwłaszcza ci, którzy fascynują się prywatnym życiem sławnych osób. Film w dużej mierze skupia się na prywatnych dramatach człowieka, który w wieku 21 lat stał się objawieniem francuskiego świata mody po śmierci Christiana Diora, którego był uczniem i następcą.

Widz ma okazję poznać jego skomplikowaną naturę – perfekcjonizm artystyczny, lęki, uzależnienia, wahania nastroju – oraz środowisko, w jakim się obracał: paryską haute couture, awangardę artystyczną lat 60. i 70., świat sław i celebrytów. Film szczególnie mocno akcentuje relację Saint Laurenta z Pierre’em Bergé, jego partnerem życiowym i współzałożycielem domu mody, która była zarazem źródłem stabilizacji i napięć. Pierre Niney, wcielający się w rolę projektanta, otrzymał Cezara za najlepszą rolę męską – jego kreacja ukazuje zarówno wrażliwość, jak i wewnętrzną kruchość artysty. Jak każdy film biograficzny, ten też ma swoje niedociągnięcia, które w dużej mierze wynikają z tego, że nie da się zamknąć całego życia wybitnej jednostki w dwugodzinnej produkcji – zwłaszcza gdy to życie było tak intensywne i pełne przełomowych kolekcji, skandali, sukcesów i osobistych kryzysów.