4 najlepsze muzea w Europie

Wybierasz się w podróż po Europie, ale nie wiesz co tak do końca warto obejrzeć w znanych europejskich państwach? Poznaj zatem cztery wyróżniające się muzea europejskie, które przyciągają miliony zwiedzających rocznie. Wybór tych miejsc sztuki jest subiektywny, więc potraktuj to jako podpowiedź do własnych poszukiwań.

Luwr w Paryżu – gigant wśród muzeów

Luwr należy do najsłynniejszych i najchętniej odwiedzanych muzeów świata – znajduje się w centrum Paryża, co już samo w sobie zachęca do odwiedzenia tego miejsca. Portret Mony Lisy Leonarda da Vinci przyciąga tłumy zwiedzających z całego świata, choć to zaledwie ułamek zbiorów przechowywanych w tym monumentalnym kompleksie. Wejście do muzeum prowadzi przez charakterystyczną szklaną piramidę zaprojektowaną przez I.M. Pei, natomiast kasy biletowe mieszczą się w podziemiach, co pozwala uniknąć zatłoczenia na zewnątrz budynku.

W Luwrze śmiało możemy spędzić kilka dni, gdyż znajduje się tam około pół miliona dzieł sztuki zgromadzonych na przestrzeni wieków. Obecnie Luwr dzieli się na osiem głównych sekcji: starożytny Egipt, starożytna Grecja i Rzym, starożytny Bliski Wschód, sztuka Islamu, rzeźba, malarstwo, rzemiosło artystyczne oraz grafika i rysunki. Kiedy planujesz zwiedzać Luwr, koniecznie określ wcześniej, które działy najbardziej Cię interesują – mnogość eksponatów w poszczególnych galeriach może wprowadzić dezorientację i przytłoczyć nawet doświadczonych zwiedzających.

Według wyliczeń, obejrzenie jednego dzieła zajmuje średnio 30 sekund, co oznacza, że na zobaczenie wszystkich eksponatów potrzeba około 100 dni nieprzerwanego zwiedzania. W praktyce warto skupić się na wybranych sekcjach – miłośnicy starożytności powinni zobaczyć Wenus z Milo oraz Zwycięstwo z Samotraki, fani malarstwa renesansowego nie mogą pominąć sal z dziełami włoskich mistrzów, a kolekcja sztuki egipskiej zawiera jedne z najlepiej zachowanych artefaktów spoza samego Egiptu.

Galeria Uffizi we Florencji – renesans dawniej i dziś

Nie musisz koniecznie być fanem renesansowej sztuki, by odwiedzić Galerię Uffizi we Florencji i zobaczyć dzieła kształtujące europejskie malarstwo. Muzeum mieści się w XVI-wiecznym budynku zaprojektowanym przez Giorgio Vasariego, pierwotnie służącym jako siedziba urzędów administracji medycejskiej (stąd nazwa „Uffizi” od włoskiego „ufficio” – urząd).

Wśród najsłynniejszych obrazów znajdują się „Święta Rodzina” (Tondo Doni) Michała Anioła, „Narodziny Wenus” oraz „Primavera” Botticellego, „Bachus” Caravaggia, „Wenus z Urbino” Tycjana oraz „Zwiastowanie” Leonarda da Vinci. Niestety w kolejce po bilety trzeba spędzić nawet kilka godzin, szczególnie w sezonie letnim – dlatego zaleca się rezerwację online z kilkudniowym wyprzedzeniem lub zakup wejściówki z przewodnikiem, co pozwala ominąć ogólnodostępną kolejkę.

W Galerii Uffizi na pierwszym piętrze można podziwiać wspaniałe sztychy i rysunki, a kolekcję graficzną zapoczątkował Leopold Medyceusz w XVII wieku. Eksponowane dzieła pochodzą głównie ze szkół włoskich (toskańskiej, weneckiej, rzymskiej) oraz flamandzkich. Szczególną uwagę warto zwrócić na chronologiczny układ sal – zwiedzanie prowadzi przez kolejne epoki, od gotyku przez wczesny renesans aż po manieryzm, co pozwala dostrzec ewolucję technik malarskich i zmianę wrażliwości artystycznej na przestrzeni dwóch stuleci.

Praktyczne wskazówki dla zwiedzających Uffizi

Galeria dysponuje audioprzewodnikami w kilkunastu językach, w tym po polsku, co znacznie ułatwia zrozumienie kontekstu historycznego poszczególnych dzieł. Warto zarezerwować przynajmniej cztery godziny na zwiedzanie – próba zobaczenia wszystkiego w pośpiechu nie pozwoli docenić detali i technicznego mistrzostwa renesansowych artystów. Fotografowanie (bez lampy błyskowej) jest dozwolone, choć w niektórych salach obowiązują ograniczenia.

Muzeum Prado w Madrycie – zbiory malarstwa światowego i europejskiego

Jeżdżąc po Europie nie sposób nie odwiedzić Muzeum Prado w Madrycie, jednej z najważniejszych pinakotekach świata. Muzeum mieści się w XVIII-wiecznym budynku zaprojektowanym przez Juan de Villanueva w stylu neoklasycystycznym, który jako publiczne muzeum został otwarty dopiero w 1819 roku za sprawą króla Ferdynanda VII i jego żony Izabeli de Braganza.

Jeśli kochasz sztukę, Twoim obowiązkiem jest odwiedzić to miejsce zawierające ponad 8200 obrazów i 700 rzeźb. Tutaj, podobnie jak w Luwrze, warto skoncentrować się na kilku wybranych działach – nie sposób bowiem obejrzeć wszystko naraz bez utraty koncentracji. Do największych skarbów Muzeum Prado należą kolekcje malarstwa flamandzkiego, w tym wszystkie znane działa Hieronima Boscha (szczególnie tryptyk „Ogród rozkoszy ziemskich”), oraz kolekcje malarstwa hiszpańskiego, między innymi El Greca, Velázqueza (w tym monumentalne „Las Meninas”) i Goi, którego czarne malowidła należą do najbardziej przejmujących dzieł w historii sztuki.

Znaczącą częścią zbiorów jest również malarstwo włoskie, w tym dzieła Caravaggia, Tycjana, Tintoretto oraz Rafaela. Szczególnie włoskie malarstwo renesansu i baroku reprezentowane jest przez mistrzowskie płótna obrazujące ewolucję techniki chiaroscuro i kompozycji dynamicznych. Muzeum posiada także wybitną kolekcję rzeźby klasycznej oraz rysunków i grafik, które regularnie prezentowane są na czasowych wystawach ze względu na wrażliwość papieru na światło.

Rozbudowa i współczesne oblicze Prado

W 2007 roku muzeum zostało znacząco rozbudowane o nowoczesne skrzydło zaprojektowane przez Rafael Moneo, które dodało 16 000 metrów kwadratowych powierzchni wystawienniczej. Rozbudowa pozwoliła na stałą ekspozycję większej liczby dzieł, które wcześniej przechowywane były w magazynach. Obecnie Prado współpracuje również z Luwrem i Muzeum Thyssen-Bornemisza, tworząc tzw. Złoty Trójkąt Sztuki w Madrycie.

Bode Museum w Berlinie – kolekcje rzeźby i malarstwa

Cesarz Wilhelm II zlecił Ernestowi von Ihne wybudowanie budynku wyłaniającego się z wody na Wyspie Muzeów w Berlinie. Ów przedstawiciel wilhelmińskiego neobaroku rozmieścił trzyskrzydłową budowlę na nabrzeżu Sprewy, tworząc monumentalną strukturę otwartą w 1904 roku jako Muzeum Cesarza Fryderyka (Kaiser-Friedrich-Museum). W 1956 roku muzeum przemianowano na Muzeum im. Wilhelma von Bode, wybitnego historyka sztuki i długoletniego dyrektora berlińskich zbiorów królewskich.

Od 2006 roku, po kompleksowej renowacji trwającej dziewięć lat, wszystkie zbiory łącznie z Kolekcją Rzeźb (obejmującą dzieła od wczesnego średniowiecza po XVIII wiek), Muzeum Sztuki Bizantyjskiej, Gabinetem Numizmatycznym oraz fragmentami Galerii Obrazów zostały udostępnione zwiedzającym. Szczególną uwagę przyciąga Kolekcja Rzeźb z ponad 1800 eksponatami, w tym włoskimi dziełami Donatella, Luca della Robbia oraz Antonio Canova.

Muzeum Sztuki Bizantyjskiej prezentuje unikatowe ikony, mozaiki i przedmioty liturgiczne z okresu od III do XV wieku, pochodzące z terenów Cesarstwa Bizantyjskiego. Gabinet Numizmatyczny zawiera jedną z największych kolekcji monet i medali w Europie – ponad 500 000 obiektów dokumentujących historię pieniądza od VII wieku p.n.e. do współczesności. Ekspozycja numizmatyczna obejmuje monety greckie, rzymskie, bizantyjskie oraz europejskie, uzupełnione o medale pamiątkowe i papierowe pieniądze.

Architektura i przestrzeń wystawiennicza

Wnętrze muzeum zachwyca neobarokową oprawą architektoniczną – monumentalne schody, kopuła nad głównym hołem oraz zdobione sale wystawowe tworzą wyjątkową oprawę dla eksponowanych dzieł. Układ przestrzenny muzeum został zaprojektowany tak, by rzeźby i obrazy prezentowane były w chronologicznym i tematycznym porządku, umożliwiając zrozumienie rozwoju sztuki europejskiej na przestrzeni wieków. Szczególnie imponująca jest bazylika muzealna – dwukondygnacyjna sala wzorowana na wczesnochrześcijańskich świątyniach, gdzie eksponowane są rzeźby sakralne.

Wybór przedstawionych muzeów jest subiektywny, ale nieprzypadkowy. Jeśli uwielbiasz obcowanie z wielkimi dziełami malarstwa, rzeźby czy innej sztuki europejskiej, powinieneś obowiązkowo wpisać te cztery muzea na swoją listę miejsc do odwiedzenia. Każde z nich reprezentuje inny nurt artystyczny i oferuje niepowtarzalne doznania estetyczne – od renesansowej harmonii przez barokowy dynamizm po akademicką doskonałość neoklasycyzmu.